سعید پیردوست آرام در سینما طناز در تلویزیون
سعید پیردوست آرام در سینما طناز در تلویزیون
سعید پیردوست، بازیگر پیشکسوت سینما و تلویزیون، روزگذشته بعد از سال ها مبارزه بابیماری از میان ما رفت. چهره اش دیگر آن صلابت دوران جوانی را نداشت اما روح و عشقش به بازیگری بازهم زنده بود. او تا آخرین لحظات، دلش می خواست دوربینی روشن شود و نقشی را ایفا کند، حتی اگر توان جسمی گذشته را نداشت.
قرار بود روز۱۶دی ماه، روز تولدش، باهمکاران ودوستان جشن کوچکی داشته باشد وشمعی فوت کنداما بامدادان همان روز، دخترش با خانواده و دوستان تماس گرفت و خبر درگذشت او را اعلام کرد؛ شمع تولد او خاموش شد اما یاد و نقش هایش برای همیشه روشن خواهد ماند. پیردوست از همان روزهای نخست حضور در سینما، دلباخته بازیگری شد. حلقه اتصال ورود او به حرفه، دوران دبیرستان و همکلاسی بودن با مسعود کیمیایی بود. او هیچ وقت اهمیت نقش را به اندازه زمان حضور در فیلم یا تعداد دیالوگ ها نمی دانست، بلکه صداقت و باورپذیری بازی برایش اهمیت داشت.
حتی نقش کوتاه یک قهوه چی در «خاک» یا کفتربازی در «گوزن ها» چنان طبیعی اجرا شد که بسیاری گمان می کردند وی در واقعیت هم کفترباز است. بعدها روشن شد که او حتی برای یک لحظه هم کبوتر نداشته اما اجرای او به قدری حقیقی بود که مخاطب باور نمی کرد. بعد از این آثار، پیردوست به چهره ای شناخته شده در سینما تبدیل شد و طی سال ها، در ۱۳ فیلم با مسعود کیمیایی همکاری کرد. آخرین همکاری وی در سینما، فیلم«خائن کشی»بود اما پیردوست با چهره ای جدی و پرصلابت، چطور واردعرصه کمدی شد؟پاسخ درنخستین تجربه او درژانرطنز، یعنی فیلم «توکیو بدون توقف»دیده می شود؛ نقشی کاملا متفاوت با آنچه قبل تر از او دیده شده بود، که نشان داد توانایی عبور از مرزهای سبک بازیگری را دارد.
سعید پیردوست خصوصاً نقش استوار و مصمم سریال «کارآگاه علوی» را دوست داشت و معتقد بود این شخصیت با روحیه و توانایی های وی هماهنگی دارد اما نوبت به نقش رئیس «پاورچین» رسید؛ نقشی که در ابتدا کوتاه بود اما با بازی ویژه و نگاه دقیق او، تلویزیون خواست حضور او پررنگ تر شود.
این همکاری، رفاقت پیردوست با مهران مدیری را عمیق تر کرد و او به یکی از بازیگران ثابت آثار مدیری تبدیل شد. با این وجود، مجالی برای حضور در سریال «قهوه تلخ» پیش نیامد؛ نمونه ای از واقعیت تلخ حرفه هنرمندان پیشکسوت که با وجود استعداد و سابقه، گاهی در آثار مهم کنار گذاشته می شوند.
پیردوست در طول سال ها بارها از شرایط کم کاری و فراموشی گلایه کرده بود: «متاسفانه شرایط به شکلی است که کمتر از گذشته به ما کار می دهند. جوانان تازه نفسی آمده اند و طبیعی است که بیشتر کار کنند اما این توجه به گروهی خاص، پیشکسوتانی مثل ما را که اغلب فراموش می شوند، آزرده می کند.» با توجه به این محدودیت ها، پیردوست همیشه به آثارش افتخار می کرد. او «پاورچین» و «مرد هزارچهره» را از موفق ترین کارهای خود می دانست و می اظهار داشت: «همیشه طنز را دوست داشتم. حتی در کارهایی که با مسعود کیمیایی انجام دادم، رگه ای از طنز بود اما با آثار مهران مدیری یک باره به کاراکتری کاملا طنز تبدیل شدم.»
در سالهای پایانی، علاقه او به نقش های جدی بیشتر شد: «کارهای طنز شرایط خاص خودش را دارد و آن جنب وجوش و انرژی با فیزیک و توان امروز من هماهنگی ندارد.»
پیردوست حسرت همکاری با بزرگان سینما را در دل داشت. او آرزو می کرد روزی با علی حاتمی و داریوش مهرجویی کار کند و معتقد بود قصه های کلاسیک شور و حال دیگری دارند. به باوراو، آثار اصیل جای خودرا به تولیدات پرهیاهوی امروزی داده اند؛ فیلمها و سریال هایی که اغلب بر طبق جلوه های ویژه وهیجان ساخته می شوند، نه برای خلق شخصیت و قصه های ماندگار. بااین حال، پیردوست همیشه تاکید داشت که بازیگر باید خودرا با شرایط وفق دهد و وقتی با نقشی ارتباط برقرار می کند، ناچار است با آن کاراکتر کناربیاید. این سخنان پیردوست را میتوان به مثابه یک وصیت نامه هنری دانست: پیشکسوتان را فراموش نکنیم، به آنها نقش بدهیم و ارزش تجربه را بدانیم. او بارها اظهار داشته بود: «چرا نقش پیرمردها و پیرزن ها را به جوانان می دهند و آنها را پیر می کنند، درحالی که می شد این نقش ها را به پیشکسوتان کاربلد چون من داد.»
هنرمندان درباره ی او چه گفتند؟
محمد شیری، بازیگر سینما و تلویزیون که با سعید پیردوست در مجموعه تلویزیونی «شب های برره» همکاری داشت، درباره ی او چنین می گوید: سعید پیردوست بازیگر بی حاشیه و حرفه ای بود. هیچ وقت دنبال حاشیه و جنجال های پشت صحنه نبود و تمرکز کاملش را روی نقشی که ایفا می کرد می گذاشت.
شیری ادامه می دهد که جدیت و آرامش پیردوست در کار، سبب می شد همکاران احساس امنیت و راحتی کنند: در صحنه فیلمبرداری، حضور او حس خاصی داشت. نه تنها به نقش خود وفادار بود، بلکه به همه همکاران کمک می کرد تا کار را بهتر انجام دهند. دوره طولانی بیکاری و کم کاری سبب پیشرفت بیماری اش شد و این برای کسی که عاشقانه بازیگری را دوست داشت، بسیار دردناک بود. شیری با حسرت به همکاریهای کوتاهش اشاره می کند و می گوید: با توجه به این که تنها دو کار مشترک داشتیم، همیشه آرزومند فرصتی بیشتر برای همکاری با او بودم. سعید شخصیتی داشت که می توانست هر نقش کوتاه یا فرعی را به یک اثر ماندگار تبدیل کند. انسان با شرافت فرهنگی و هنری ای بود و ارزش حقیقی او تنها در مقابل دوربین مشخص می شد.
او در ادامه اضافه می کند که پیردوست نه فقط یک بازیگر حرفه ای، بلکه یک الگوی اخلاقی و انسانی در پشت صحنه بود: وقتی با او کار می کردی، یاد می گرفتی که جدیت و صمیمیت می توانند همزمان در یک انسان وجود داشته باشند. او هیچ وقت خودرا برتر از دیگران نمی دید و همیشه آماده بود به همکاران تازه کار و جوان کمک نماید. هنوز هم وقتی به آن دوران نگاه می کنم، می بینم که سعید فراتر از یک بازیگر توانمند، آموزگاری اصیل در زمینه هنر بود که حضورش حکم یک کلاس درس حقیقی را داشت. در پایان، شیری با صدای پر از احترام و اندوه می گوید: حسرت من همیشه این است که چرا موقعیت های بیشتری برای همکاری با او پیش نیامد. هنرمندی مانند سعید پیردوست، با پیشینه ای سرشار از صلابت و متانت، بی شک شایسته جایگاهی بسی بلندتر از موقعیت کنونی اش در سینما و تلویزیون ایران بود. رفتن او نه فقط فقدانی شخصی، که خلایی ژرف در زمینه بازیگری ایران برجای نهاد.
همکار و همراهی بی بدیل
محسن شایانفر، تهیه کننده سینما و تلویزیون که در طول سال ها با سعید پیردوست همکاری داشته است، درباره ی او چنین می گوید: یادم می آید در فیلم «بالاتر از خطر» و سریال «خسته دلان» نقش های متفاوتی به او سپردیم و او هربار توانست آنها را به بهترین شکل ایفا کند. سعید پیردوست، چه در نقش آفرینی های آرام و جدی و چه در ایفای شخصیت های پرانرژی و پویا، توانایی بی چون وچرای خودرا نمایان می کرد و هر کاراکتر را با روح و جان می آراست. شایانفر تاکید می کند: «پیردوست تنها یک بازیگر حرفه ای نبود، بلکه هم صحبت و همراهی حقیقی برای همکارانش به شمار می آمد.» وی همینطور خاطرنشان کرد که این هنرمند همیشه همدلی و همراهی اش را با دیگران سهیم می شد. همیشه برای مشورت آماده بود و حتی در پروژه های پیچیده، با آرامش و صبر خود، فضا را برای همه همکاران راحت می کرد. حضور وی در صحنه اطمینان و تمرکز به همراه می آورد؛ تا جایی که هرکس با او همکاری می کرد، در کنار یک استاد راستین قرار داشت.
این تهیه کننده همین طور از آخرین دیدار خود با پیردوست یاد می کند: چند ماه پیش به دیدنش رفتیم و او بسیار خوشحال شد. حتی در آن روزهای سخت بیماری، انرژی مثبت و محبت او به دیگران هنوز دست نخورده باقیمانده بود. او هنوز علاقمند بود با دیگران درباره ی کار صحبت کند و از جزییات نقش ها لذت ببرد. این نشان دهنده عشق حقیقی او به بازیگری و حرفه اش بود.
شایانفر به رابطه نزدیک پیردوست با مسعود کیمیایی هم اشاره می کند: مسعود کیمیایی تا آخرین روز با وی در ارتباط بود و هر کاری می توانست برایش انجام داد. این ارتباط نشان داده است که پیردوست نه فقط بازیگر توانمند بلکه انسانی وفادار و با صلابت بود که دوستان و همکاران حقیقی خودرا همیشه کنار خود می خواست. او در آخر با حسرت می گوید: سعید پیردوست نمونه ای از هنرمندانی بود که حرفه، اخلاق و انسانیت را با هم داشتند. رفتن او تنها یک فقدان برای خانواده و دوستانش نیست بلکه یک خلأ بزرگ در سینما و تلویزیون ایران است. امیدوار هستم نسل جوان بازیگر یاد بگیرد که حرفه ای بودن یعنی ترکیب مهارت، متانت و انسانیت، همان چیزی که سعید پیردوست داشت.
امنیت در سایه متانت
سپند امیرسلیمانی، بازیگر سینما و تلویزیون که در فیلم «خائن کشی» با سعید پیردوست همکاری داشته است، درباره ی او می گوید: متانت و آرامش در سعید پیردوست واقعاً مثال زدنی بود. وقتی با او روی صحنه بودی، حضورش به صورتی حس امنیت و تمرکز می داد. حتی نقش های کوتاه وفرعی راهم با جدیت و دقتی ایفامی کردکه به یاد ماندنی می شدند. امیرسلیمانی ادامه می دهد که جایگاه حقیقی پیردوست در سینما و تلویزیون بسیار فراتر از آن چه دیده شد، بوده است: او همیشه بازیگری کاربلد و با دانش بود. نه تنها نقش ها را درست و باورپذیر اجرا می کرد بلکه با نگاهش به صحنه و واکنش های طبیعی، به کل فضا زندگی می بخشید. واقعاً جایگاه بهتری در سینما و تلویزیون داشت و انصافا در حقش ظلم شد.
وی همینطور از تجربه همکاری شخصی خود با پیردوست می گوید و حسرت خودرا از کم بودن موقعیت های مشترک بیان می کند: باوجود اینکه همکاری ما در «خائن کشی» بود، هر لحظه حضور او یک درس برای من بود. حسرت می خورم چرا موقعیت های بیشتری برای همکاری با چنین هنرمندی پیش نیامد. سعید نه فقط بازیگر توانمند بلکه انسانی بود که متانت و اخلاق حرفه ای را همیشه در رفتار خود نشان می داد. امیرسلیمانی در ادامه با مروری بر خصوصیت های شخصیتی پیردوست، می افزاید: درست است که او نقشی در هالیوود یا پروژه های بزرگ بین المللی نداشت اما در دل مخاطبان و همکارانش، همیشه یک جایگاه خاص داشت و بازیگری بود که می توانست حتی نقش های کوتاه را تبدیل به خاطره ای ماندگار کند. این قابلیت، مخصوص کسانی است که عشق حقیقی به هنردارند. او در آخر تأکیدمی کند: سعید پیردوست رفت اما حضورش، آرامش و متانتش در ذهن همکاران و مخاطبانش باقی خواهد ماند. امیدوار هستم کسانیکه نورسیده این حرفه می شوند، یاد بگیرند که بازیگری یعنی ترکیب مهارت، اخلاق و صبر؛ همان چیزی که سعید به بهترین شکل نشان داد.
به نقل از روابط عمومی خانه سینما، مراسم خاکسپاری زنده یاد سعید پیردوست، بازیگر سینما و تلویزیون فردا، ساعت ۱۰ در قطعه هنرمندان بهشت زهرا (س) برگزار می گردد.
منبع: جام جم آنلاین
این مطلب را می پسندید؟
(0)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب