تاریخ شفاهی فراتر از ثبت خاطرات و روایت رویدادها
به گزارش بن ایر، عضو شورای سیاستگذاری تاریخ شفاهی وزارت میراث فرهنگی، در اولین کارگاه آموزشی تاریخ شفاهی، بر نقش این شیوه پژوهشی در کشف ناگفته های رویدادهای تاریخی تاکید کرد.
به گزارش بن ایر به نقل از مهر، غلامرضا عزیزی، در اولین کارگاه آموزشی و عملی تاریخ شفاهی که بامداد پنجشنبه ۳۰ مهر ۱۴۰۵ در هتل لاله تهران برگزار شد، به تشریح مبانی، اصول و خصوصیت های این شیوه پژوهشی و انتقال تجربه های خود در این زمینه پرداخت.
عزیزی با تاکید بر لزوم رسیدن به درک مشترک از معنی و مفهوم تاریخ شفاهی، اشاره کرد که هرگونه بیان شفاهی در رابطه با گذشته را نمی توان تاریخ شفاهی دانست و میان روایت شفاهی تاریخ و تاریخ شفاهی بعنوان یک روش نظام مند پژوهشی تفاوت وجود دارد.
وی تاریخ شفاهی را روشی نظام مند برای گردآوری، حفظ، نگهداری و پردازش داده های شفاهی حاصل از گفت و گو با کنشگران، شاهدان عینی، عاملان و افراد تأثیرپذیرفته از یک رویداد تاریخی تعریف کرد.
این عضو شورای سیاستگذاری تاریخ شفاهی، تمرکز بر واقعه تاریخی، تفسیر و بررسی اسناد بالادستی، واکاوی عمیق مسایل و چرایی رویدادها، تحلیل همه جانبه، گفت وگومحوری، سعی برای کشف حقیقت، مستندسازی دانش مصاحبه شونده و استخراج داده ها از زوایای مختلف را از مهم ترین خصوصیت های تاریخ شفاهی برشمرد.
عزیزی در جواب این پرسش که چرا باید به سراغ تاریخ شفاهی رفت، ضمن اشاره به محدودیت اسناد و مدارک تاریخی اظهار داشت: اسناد و مدارک موجود همیشه برای شناخت کامل یک رویداد کافی نیستند؛ چونکه امکان دارد تنها بخشی از حقیقت را بازتاب دهند و از بیان جزئیات، زمینه ها و چرایی اتفاقات ناتوان باشند.
او اضافه کرد: تاریخ شفاهی می تواند با روشن کردن علل و انگیزه های کنشگران، به اسناد تاریخی عمق ببخشد و زمینه درک دقیق تر رویدادها را فراهم آورد.
این پژوهشگر با طرح این پرسش که آیا وظیفه تاریخ شفاهی صرفا ثبت اتفاقات و رویدادهاست، اظهار داشت: هنگامی که فردی بعنوان منبع اطلاعاتی در مقابل پژوهشگر قرار می گیرد، این فرصت فراهم می شود تا پرسش هایی مطرح شود که شاید پاسخی برای آنها در کتاب ها و اسناد مکتوب وجود نداشته باشد. در چنین فرایندی، تجربه ها، مشاهدات، مستندات و برداشت های فردی که در یک رویداد تاریخی حضور داشته یا از آن تاثیر پذیرفته است، ثبت و بررسی می شود.
تفاوت تاریخ شفاهی با خاطره نگاری
عضو شورای سیاستگذاری تاریخ شفاهی وزارت میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی در تشریح تفاوت تاریخ شفاهی و خاطره نگاری اظهار داشت: در خاطره نگاری، فرد به طور عمده روایت شخصی خودرا بیان می کند و با نوعی تک گویی رو به رو هستیم؛ اما در تاریخ شفاهی، گفت و گو با هدف پاسخ گویی به پرسش های تاریخی و ثبت اطلاعاتی شکل می گیرد که برای شناخت تجربه های جمعی و درک بهتر گذشته اهمیت دارند.
عزیزی با تاکید بر این که خروجی تاریخ شفاهی لزوماً به معنای تولید یک داستان تاریخی قطعی نیست، اشاره کرد: یکی از اهداف اصلی این فرآیند، سعی برای کشف حقیقت و بررسی روایتها در کنار سایر شواهد و مستندات تاریخی است.
وی در ادامه، نقش مصاحبه کننده را در تاریخ شفاهی فراتر از ثبت گفته های مصاحبه شونده دانست و بیان نمود: مصاحبه کننده در این فرآیند، نقش مورخی را ایفا می کند که به شکل فعال پرسشگری می کند، از منبع تاریخی در رابطه با گذشته می پرسد، با طرح پرسش های خلاقانه به بازسازی تصویری دقیق تر از رویدادها کمک می نماید و به دنبال شناخت حقیقت و کشف حقیقت است.
عزیزی پژوهش مقدماتی، شناخت سوژه، گردآوری اطلاعات در رابطه با جغرافیا و شرایط زمانی و اجتماعی زندگی او، طراحی پرسش ها متناسب با موضوع، مدیریت و سامان دهی دانش مصاحبه شونده، رعایت اصول اخلاقی و برنامه ریزی برای نحوه پرداختن به مبحث را از دیگر الزامات مصاحبه در تاریخ شفاهی برشمرد.
وی تاکید کرد که رعایت این اصول می تواند به ثبت روایت هایی مستندتر و دقیق تر کمک نماید و زمینه بهره برداری پژوهشی از تجربه های فردی و جمعی را برای شناخت بهتر گذشته فراهم آورد.
به گزارش بن ایر به نقل از مهر، غلامرضا عزیزی، در اولین کارگاه آموزشی و عملی تاریخ شفاهی که بامداد پنجشنبه ۳۰ مهر ۱۴۰۵ در هتل لاله تهران برگزار شد، به تشریح مبانی، اصول و خصوصیت های این شیوه پژوهشی و انتقال تجربه های خود در این زمینه پرداخت.عزیزی با تاکید بر لزوم رسیدن به درک مشترک از معنی و مفهوم تاریخ شفاهی، اشاره کرد که هرگونه بیان شفاهی در رابطه با گذشته را نمی توان تاریخ شفاهی دانست و میان روایت شفاهی تاریخ و تاریخ شفاهی بعنوان یک روش نظام مند پژوهشی تفاوت وجود دارد.وی تاریخ شفاهی را روشی نظام مند برای گردآوری، حفظ، نگهداری و پردازش داده های شفاهی حاصل از گفت و گو با کنشگران، شاهدان عینی، عاملان و افراد تأثیرپذیرفته از یک رویداد تاریخی تعریف کرد.این عضو شورای سیاستگذاری تاریخ شفاهی، تمرکز بر واقعه تاریخی، تفسیر و بررسی اسناد بالادستی، واکاوی عمیق مسایل و چرایی رویدادها، تحلیل همه جانبه، گفت وگومحوری، سعی برای کشف حقیقت، مستندسازی دانش مصاحبه شونده و استخراج داده ها از زوایای مختلف را از مهم ترین خصوصیت های تاریخ شفاهی برشمرد.عزیزی در جواب این پرسش که چرا باید به سراغ تاریخ شفاهی رفت، ضمن اشاره به محدودیت اسناد و مدارک تاریخی اظهار داشت: اسناد و مدارک موجود همیشه برای شناخت کامل یک رویداد کافی نیستند؛ چونکه امکان دارد تنها بخشی از حقیقت را بازتاب دهند و از بیان جزئیات، زمینه ها و چرایی اتفاقات ناتوان باشند.او اضافه کرد: تاریخ شفاهی می تواند با روشن کردن علل و انگیزه های کنشگران، به اسناد تاریخی عمق ببخشد و زمینه درک دقیق تر رویدادها را فراهم آورد.این پژوهشگر با طرح این پرسش که آیا وظیفه تاریخ شفاهی صرفا ثبت اتفاقات و رویدادهاست، اظهار داشت: هنگامی که فردی بعنوان منبع اطلاعاتی در مقابل پژوهشگر قرار می گیرد، این فرصت فراهم می شود تا پرسش هایی مطرح شود که شاید پاسخی برای آنها در کتاب ها و اسناد مکتوب وجود نداشته باشد.
منبع: بن ایر
این پست بن ایر مفید بود؟
(0)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب